Hüzün ve Cenaze

Bütün saatleri durdurun, kesin telefonu!
Havlamadan önce, köpeği susturun lezzetli bir kemikle
Susturun piyanoları ve onlarla çalan boğuk sesli davulu
Çıkarın “Tabutu” dışarı, çağırın bütün yas tutanları.
Bırakın üstünüzde inleyerek daireler çizsin uçaklar
Ki yazsınlar gökyüzüne mesajı: “O öldü” diye…
Siyah kurdeleler takın beyaz boyunlarına kumruların
Siyah eldivenler giysin tüm polisler
O benim Kuzey’imdi ve Güney’im ve Doğu’m ve Batı’m
Çalışma haftamdı ve Pazar tatilim.
Öğle’mdi o benim, geceyarım, mırıldanmalarım
Dilimdeki şarkıydı o
Aşk nihai sonsuzluğunu terennüm ediyor sanmıştım, meğer ne yanılmışım!
Yıldızlar artık gereksiz, söndürün teker teker hepsini
Kaldırın ayı, güneşi sökün!
Boşaltın okyanusu ve süpürün ormanı
Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak…

W. H. Auden

Funeral Blues

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.
Let aeroplanes circle moaning overhead
Scribbling on the sky the message He is Dead,
Put crepe bows round the white necks of the public doves,
Let the traffic policemen wear black cotton gloves.
He was my North, my South, my East and West,
My working week and my Sunday rest,
My noon, my midnight, my talk, my song;
I thought that love would last forever, I was wrong.
The stars are not wanted now: put out every one;
Pack up the moon and dismantle the sun;
Pour away the ocean and sweep up the wood.
For nothing now can ever come to any good.

W. H. Auden

Çeviren; Alen Mikiyavelis